سه مرحله دمایی کوره کربنیزاسیون جدید

سه مرحله دمایی کوره کربنیزاسیون جدید

مرحله خشک شدن

از اشتعال شروع می شود تا دمای کوره به 160 درجه برسد. در این زمان، رطوبت موجود در میله دستگاه عمدتاً به گرمای خارجی و گرمای تولید شده توسط احتراق خود بستگی دارد تا تبخیر شود. ترکیب شیمیایی میله های مکانیکی به سختی تغییر کرده است.

مرحله اولیه کربنیزاسیون

این مرحله عمدتاً به احتراق خود میله برای تولید گرما متکی است، به طوری که دمای کوره بین 160 تا 280 درجه افزایش می یابد. در این زمان، ماده چوب تحت یک واکنش تجزیه حرارتی قرار می گیرد و ترکیب آن شروع به تغییر می کند. در میان آنها، اجزای ناپایدار مانند همی سلولز برای تولید CO2، CO و مقدار کمی اسید استیک تجزیه می شوند.

مرحله کربنیزاسیون کامل

دما در این مرحله 300 تا 650 درجه است.

در این مرحله، مواد چوبی به سرعت تجزیه حرارتی می شود و تعداد زیادی فرآورده مایع مانند اسید استیک، متانول و قطران چوب تولید می شود. علاوه بر این، گازهای قابل اشتعال مانند متان و اتیلن تولید می شود و این گازهای قابل اشتعال در کوره سوزانده می شوند. تجزیه حرارتی و احتراق گاز مقدار زیادی گرما ایجاد می کند که باعث افزایش دمای کوره می شود و مواد چوبی در دماهای بالا به صورت خشک تقطیر به زغال چوب می شوند.

برای کلسینه کردن زغال چوب با دمای بالا، علاوه بر سه مرحله فوق، باید حرارت را نیز افزایش دهیم، به طوری که دمای کوره همچنان تا حدود 800 درجه سانتیگراد تا 1000 درجه سانتیگراد افزایش می یابد تا مواد فرار باقیمانده در زغال چوب را می توان تخلیه کرد و محتوای زغال چوب را می توان افزایش داد. محتوای کربن کربن ساختار گرافیت کربن را افزایش می دهد و رسانایی را افزایش می دهد. کربن سازی بخش مهمی از ساخت زغال چوب است. فرآیند کربنیزاسیون هسته اصلی فناوری تولید زغال چوب ماشینی است. مثل ساختن یک ساختمان است. مصالح خوب پایه ساختمان در قسمت زیرزمینی است. فناوری کربنیزاسیون در فرآیند کربنیزاسیون قسمت بالای زمینی ساختمان است. کربن‌سازی به سه مرحله تقسیم می‌شود: اگزوز در دمای پایین، کلسینه کردن در دمای بالا و خنک‌سازی. وقتی میله سالری وارد کوره کربنیزاسیون می شود حدود 8 درصد رطوبت دارد که دشمن کربنیزاسیون است. از آنجایی که مکانیزم سالری میله بیشتر از رطوبت می ترسد، رطوبت موجود در میله دستمزد به طور جدی بر کیفیت کربنیزاسیون تأثیر می گذارد. بنابراین، زمان تخلیه ضروری است. زمان حذف رطوبت عموماً برای کوره های خاکی 10-15 ساعت و برای کوره های ماشینی 2-3} ساعت است. زمان گرمایش طولانی می تواند از مرطوب شدن و ترک خوردن میله ها جلوگیری کند و کیفیت کربنیزاسیون را تضمین کند. هنگامی که دمای کوره به 300 درجه می رسد، می توان مقدار زیادی گاز قابل احتراق در کوره تولید کرد. منطقی است که بگوییم به ازای هر کیلوگرم مواد اولیه می توان سه متر مکعب گاز متان تولید کرد. از این گازها برای گرم کردن کوره استفاده می شود. این تخلیه را می توان برای خشک کردن منابع حرارتی بالای 400 درجه استفاده کرد. آب بندی آتش بسته بی هوازی در مرحله حفظ حرارت و تکلیس ضروری است. می توان آن را از احتراق خود به خود یا خنک کننده آب گرفت. پس از خروج زغال از کوره، قبل از تخلیه زغال باید تهویه شود تا از مسمومیت با دی اکسید کربن جلوگیری شود. زغال چوبی که از کوره خارج می شود باید بیش از 8 ساعت در فضای باز قرار گیرد. برای جلوگیری از زنده شدن مجدد خاکستر و در نتیجه آتش سوزی.