ویژگی های سوخت زیست توده چیست؟

خواص سوخت زیست توده

1. محتوای کربن کم است و محتوای کربن سوخت زیست توده از 50 درصد تجاوز نمی کند که معادل محتوای کربن لیگنیت است. به طور خاص، محتوای کربن ثابت به طور قابل توجهی کمتر از زغال سنگ است، بنابراین سوخت برای مدت زمان کوتاه تری می سوزد و چگالی انرژی کمتری دارد.

2. بسیاری از اجزای فرار وجود دارد. بیشتر کربن موجود در سوخت با هیدروژن ترکیب می شود و هیدروکربن هایی با وزن مولکولی کم تشکیل می دهد. تجزیه و تجزیه مواد فرار هنگام گرم شدن آسان است. انرژی موجود در اجزای فرار بیش از نیمی از کل انرژی آن را تشکیل می دهد. دود سیاه کافی برای آلودگی محیط زیست تولید خواهد شد.

3. محتوای بالای اکسیژن، زیست توده را قابل اشتعال می کند و نیازی به اکسیژن زیاد ندارد.

4. چگالی سوخت زیست توده کم است، سوزاندن آن آسان تر است و کربن باقی مانده در خاکستر کمتر است، اما برای حمل و نقل سوخت خوب نیست.

مشابه احتراق زغال سنگ، فرآیند احتراق سوخت زیست توده را می توان به چهار مرحله تقسیم کرد: پیش گرم کردن، خشک کردن، بارش فرار و سوزاندن کک. تجزیه حرارتی از 250 درجه شروع می شود و تقریباً 80 درصد مواد فرار را می توان در 325 درجه رسوب داد. زمان بارش اجزای فرار بسیار کوتاه است. اگر تهویه کافی نباشد، اجزای فرار ممکن است بدون احتراق کامل از بین بروند و در نتیجه دود سیاه یا حتی دود زرد غلیظ ایجاد شود. پس از سوختن مواد فرار، باقیمانده سوخت کک شل است و حرکت جریان هوا بخشی از ذرات کربن را به داخل دودکش می‌پیچد تا لخته‌های سیاه تشکیل شود. بنابراین، اگر تهویه بیش از حد قوی باشد، راندمان احتراق کاهش می یابد. احتراق کربن ثابت تحت تأثیر دشواری نفوذ هوای پیچیده شده در خاکستر است و به راحتی می توان بقایای کربن را ترک کرد.