مزیت گلوله های چوبی چیست؟

هرچه عواقب تغییرات آب و هوا سرعت بیشتری می یابد و پرهزینه تر می شود ، سیاست هایی با هدف کنترل انتشار دی اکسید کربن از احتراق سوخت های فسیلی نیز تسریع می شوند و به طور فزاینده تهاجمی تر می شوند.

برای کاهش انتشار گازهای کربنی ، یک مسیر به آسانی در بخش تولید وجود دارد. این راه حل با جایگزین کردن یک سوخت جامد قابل تجدید برای زغال سنگ ، از ایستگاه های برق موجود در زغال سنگ در مقیاس بزرگ استفاده می کند. اجرای این سوئیچینگ نسبتاً آسان منجر به کاهش چشمگیر انتشار کربن خالص در هر مگاوات ساعت از انرژی تولید شده است. سوخت جامد جایگزین ، گلوله های چوبی با منبع پایدار است.

این موضوع موضوع مقالات سفید قبلی FutureMetrics بوده است. با این حال ، با توجه به اختلال فعلی ناشی از covid-19 در اقتصاد جهانی ما و اینکه چگونه این ممکن است روی استراتژی های سیاست گذاری انرژی تأثیر بگذارد ، لازم است به یاد داشته باشید که یک راه حل نسبتاً کم هزینه ، آسان برای استقرار و استفاده از منبع انرژی بسیار مفید کربن برای انرژی وجود دارد. نسل.

گلوله های چوبی تولید شده از تجدید جنگلهای در حال حاضر بخش عمده تولید انرژی تجدیدپذیر در بسیاری از کشورها هستند. در انگلستان دو نیروگاه بزرگ ذغال سنگ به نام های Drax و Lynemouth برای استفاده از گلوله ها به جای زغال سنگ مجددا ساخته شده اند. بزرگترین نیروگاه حرارتی انگلیس ، Drax ، می تواند در چهار خط 650 مگاواتی خود از 100 100 پلت تولید کند. با اصلاح نسبتاً کم هزینه ، دو نیروگاه ذغال سنگ تبدیل شده هیچ ظرفیت خروجی را از دست نداده اند. هر دیگ بخار نیرو Drax 650 مگاوات از ذغال سنگ ساخته و 650 مگاوات را روی گلوله می سازند.

و قدرت متناوب و متغیر نیست. نمودار زیر نشان می دهد که چگونه انرژی حاصل از سوخت پلت در انگلستان نقش اساسی در باربری را دارد که برای خورشیدی و باد غیرممکن است. خورشیدی هرگز در شب تولید نمی شود و گاهی اوقات باد خیلی زیاد نمی وزد. برای مثال در انگلستان از فلش در نمودار استفاده کنید وقتی خورشیدی (شب بود!) و باد قدرت زیادی تولید نمی کرد. چند روز بعد ، باد قدرت زیادی را تولید می کرد. گلوله ها به همراه هسته ای ، پایدار هستند و منبع تغذیه شبکه از تقاضا را پشتیبانی می کنند. به نفع آن ثبات ، نه احتراق گلوله و نه انرژی حاصل از هسته ای به غلظت CO2 خالص در جو اضافه نمی کند.

هنگامی که توربین های بادی قدرت قابل توجهی تولید می کنند ، از گاز طبیعی کمتری ، از یک سوخت فسیلی که به جو خالص CO2 در جو اضافه می کند ، استفاده می شود. پایه اصلی نیروگاه های بزرگ در حال کار با اورانیوم و گلوله ها پایه ای ثابت از برق کم کربن را فراهم می کند.

گلوله های چوبی تولید شده از عملیات جنگلداری با دوام و پایدار ، هنگامی که از آنها برای تولید نیرو استفاده می شود ، باعث افزایش سهام خالص CO2 در جو نمی شوند. شرط اصلی لازم برای یک منطقه از جنگلهای مدیریت شده این است که اگر نرخ رشد جنگل برابر باشد و یا بیش از میزان برداشت باشد ، میزان خالص کربن موجود در جنگل ثابت یا در حال رشد است. بنابراین ، CO2 منتشر شده در احتراق همزمان با رشد جدید جذب می شود و هیچ CO2 جدید خالص به جو اضافه نمی شود: بیشتر در مورد این چند پاراگراف زیر.

برای نیروگاه Drax در انگلستان ، کاهش خالص در انتشار CO2 از جایگزینی گلوله برای میانگین های زغال سنگ در حدود 1}}}. سوخت های فسیلی که در زنجیره تأمین برای گلوله ها استفاده می شوند ، باعث ایجاد رد کربن برای گلوله های تحویل شده به نیروگاه می شوند. لازم به یادآوری است که سوختهای فسیلی که در زنجیره های تأمین گاز طبیعی ، زغال سنگ یا دیزل استفاده می شوند نیز به رد کربن آن سوخت ها می افزایند. هر سوختی که باید از طریق خط لوله ، کامیون ، راه آهن و / یا کشتی از طریق خط لوله ، کامیون ، راه آهن و یا کشتی حمل و نقل شود ، در صورت استفاده از سوخت های فسیلی برای نیرو ، گرما و / یا حمل و نقل ، ردپای کربن را جمع می کند.

با چندین فرض در مورد مسافت طی شده توسط کامیون ، راه آهن یا کشتی ، سوخت مورد استفاده در هر تن در کیلومتر ، چگونگی تولید برق ، کارآیی نیروگاه انگلستان با استفاده از گلوله و غیره ، برای بدست آوردن گلوله از جنوب شرقی ایالات متحده به نیروگاه در انگلستان ، ردپای CO2 در حدود 133 کیلوگرم در هر مگاوات ساعت از انرژی الکتریکی تولید شده (کیلوگرم در مگاوات ساعت) است. نمودار بالا نحوه محاسبه این * را نشان می دهد. رسیدن زغال سنگ به نیروگاه یک ردپای CO2 مشابه خواهد داشت.

مخالفان استفاده از گلوله برای تولید برق بر اساس دو اعتراض عمده با این حساب مخالفند: (1) گلوله ها در احتراق خنثی نیستند و (2) استفاده از گلوله ها منجر به جنگل زدایی خواهد شد. آنها درست می توانند نگران انتشار گازهای کربن ناشی از تولید برق و جنگل زدایی باشند. اما در مورد استفاده از گلوله های قدرت در اقتصادهای پیشرفته هر دو اشتباه هستند.

گلوله ها در حال حاضر یکی از مؤلفه های اصلی تلاش جهانی برای کاهش انتشار دی اکسید کربن هستند. این تلاش ها توسط سیاست های ملی پشتیبانی می شود که به نوعی شکل دیگری ابزارهای تولید انرژی عاری از کربن را ترغیب می کنند. این مشوق ها به طور معمول یارانه ای برای تولیدکننده انرژی برای جبران هزینه های بالاتر سوخت پلت در مقابل زغال سنگ هستند. برای به دست آوردن مزایای سیاست هایی که تولید کننده باید با ممیزی دقیق و مستقل ثابت کند که سود کربن خالص وجود دارد.

اساس ممیزی براساس الزام به حفظ سهام خالص كربن توقیف شده در جنگل ها است. بسیاری از معیارهای مهم دیگر برای ارضای الزامات صدور گواهینامه برای استفاده از سوخت حاصل از زیست توده وجود دارد. اما در اینجا ما فقط بر این نکته تأکید می کنیم که چگونه این معیارها سود خالص کربن را تضمین می کنند.

به عنوان یک مثال ساده ، فرض کنید منطقه جنگلی مدیریت شده ای که هدف آن از تولید چوب برای صنایع جنگل است ، سالانه 500000 تن اضافی چوب جدید رشد می کند. این نرخ رشد سالانه مرز حداکثر حذف در یک سال را تعیین می کند. اگر از آن مرز عبور نكند ، مقدار خالص كربن نگهداري شده در جنگل كاهش نمي يابد زيرا سهام خالص زيست توده كاهش نمي يابد. اگر تمام این برداشت ها به گلوله های چوبی تبدیل شوند (بسیار بعید به عنوان چوبهایی که چوب از آن ساخته می شود تقریباً هرگز به گلوله تبدیل نمی شوند) ، با رشد جدید در مدیریت ، کربن آزاد شده در احتراق گلوله ها از جو خارج می شود. جنگل در همان سال از آنجا که بخش قابل توجهی از برداشت سالانه به چوب تبدیل می شود و کربن به چرخه برگشتی برگردانده نمی شود ، تا زمانی که مرز پایداری براساس نرخ رشد سالانه عبور نکند ، تغییر خالص CO2 در جو منفی است.

این توضیح می دهد که چرا هر دو اعتراض مخالفان در مورد استفاده از سوخت گندله ضعیف است. همه ما باید نگران جنگل زدایی باشیم. اما برای استفاده از گلوله ها به عنوان سوخت در یک نیروگاه در کشورهای عمده وارد کننده اروپا ، انگلیس و به زودی ژاپن ، گلوله ها باید گواهی هایی را صادر کنند که گواهی تولید آنها از مواد اولیه پایدار باشد. اگر منبع خوراک گلوله نتیجه فعالیت هایی باشد که باعث کاهش دائمی زمین های جنگلی می شود ، نیروگاه از حمایت که اجازه می دهد تا در مرحله اول از گلوله استفاده کند ، رد می شود. و آن گلوله های رد شده خریدار در آن بازارها نخواهند داشت. قوانین پایداری که در سیاست های کاهش CO2 تعبیه شده اند به طور هدفمند از جلوگیری از جنگل زدایی جلوگیری می کنند.

به طور کلی ، هرگونه سرمایه گذاری بزرگ در یک کارخانه که از محصولات جنگلی به عنوان مواد اولیه مانند کارخانه چوب بزرگ ، خمیر کاغذ و کاغذ یا آسیاب گلوله استفاده می کند ، انتظار ندارد که یک کارخانه نیاز به سرمایه گذاری های صدها میلیون دلاری داشته باشد. چوب پس از چند سال زیرا تقاضای سالانه آنها جنگل را انکار می کند. به دلایل خوب تجاری ، میزان تولید یک کارخانه ذغال سنگ ، کارخانه خمیر مایع یا کارخانه گلوله هرگز نباید از توانایی منطقه برای تهیه چوب هر روز از هر سال ، اساساً برای همیشه فراتر رود.

به عبارت دیگر ، تقاضای سالانه نمی تواند از توانایی منطقه برای تولید رشد جدید سالانه برابر (یا بیشتر از) تقاضای سالانه آسیاب فراتر رود. مطابقت اندازه آسیاب با عرضه سالانه پایدار تجارت خوبی است.

اما تولیدکنندگان پلت به دلیل الزامات کارخانه صادرات گندله برای اثبات پایداری مواد اولیه آن ، باید از این انگیزه "تجارت خوب" فراتر روند. بنابراین ، ترس از جنگل زدایی در نتیجه تجارت گلوله بین آمریکای شمالی و واردکنندگان عمده پلت بی اساس است.

پایداری جنگل ها به پایه فواید کربن گلوله تبدیل می شود. محدودیت پایداری که برداشت سالانه مجاز را بیش از رشد سالانه نمی کند ، مانع از افزایش جو خالص CO2 حتی اگر هر درخت برداشت شده به گلوله شود ، مانع از افزایش جو می شود.

اما ، همانطور که در بالا ذکر شد ، اینگونه نیست که صنعت کار کند. گلوله ها از قسمت های با ارزش درخت ساخته نمی شوند. بیشتر قسمتهای قابل استفاده درخت برداشت شده به چوب ، کاغذ یا سایر محصولات مهندسی شده چوب تبدیل می شود. بسیاری از آنها CO2 دنباله. برخی فرآورده های فرعی کارخانه اره سازی به گلوله تبدیل می شوند. و به طور معمول در بازارهای عادی ، فقط بخش هایی از درختان برداشت شده که برای الوار و سایر محصولات ساختمانی / مبلمان یا خمیر کاغذ و کاغذ مناسب نیستند ، به گلوله تبدیل می شوند.

هیچ منطق منطقی وجود ندارد که نشان دهد استفاده از مواد جنگلی با مسئولیت پذیری و پایدار می تواند منجر به افزودن خالص CO2 به جو شود.